Życie jest chwilą..

Żyjemy nie myśląc o konsekwencjach.. o tym, że gdzieś idąc możemy już nie wrócić, że może zdarzyć się sytuacja po której zmieni się wszystko co do tej pory było dla nas codziennością.
Tak jak motyl, który upada gdy wiatr go trąca, człowiek upada. Przez długi czas nie może się podnieść, ale z czasem znajduje siłę, większą niż kiedykolwiek. Niestety.. Zwykle upadek trwa niemal wieczność.. dłużej niż się spodziewaliśmy, a wtedy ciężko wstać.
Dlaczego tak łatwo doradzić nam innym w bólu, a gdy sami potrzebujemy pomocy, nie dostajemy jej od samych siebie. Tracimy wiarę w to co jeszcze niedawno radząc innym mieliśmy pewność, że to ma sens.
Człowiek nie zdaje sobie sprawy, że może coś się zawalić dopóki nic się nie zdarzy, dopóki żyje beztrosko myśląc, że tak będzie zawsze.. Śmieje się szyderczo losowi w twarz, a później.. prosi o łaskę. Cóż nie jest łatwo to zrozumieć, ale czy to nie jest prawdą ?
Dlaczego ludzie boją się emocji.. uczuć.. nie chcą wysłuchać głosu z wnętrza siebie.



Życie jest chwilą nieustającą walką o dobrobyt, o swoje racje, o chleb powszedni jak i o względy ludzi na których nam wcale nie zależy..~~M.